काँग्रेसले ३ पटक सशस्त्र युद्ध गरेका थिए -वि.स. २००७ , वि.स. २०१८ र वि.स.२०२७ सालमा ।
७ सालमा राणाविरूद्ध र १८ र २७ सालमा पञ्चायतविरूद्ध ।
यी तीन युद्धमा ७ सालकाे युद्धमा मात्र जीत भएकाे थियाे किनकि त्याे लडाईमा माँझ किरातका राईहरूले साथ दिएका थिए । नारदमुनि थुलुङ र रामप्रसाद राईकाे अगुवाईमा किरातीहरू उर्लेर सिंघदरवार कब्जा गर्न पुगेका थिए ।
नारदमुनि थुलुङ र रामप्रसाद राई काँग्रेस भएर लडेका थिएनन् । उनीहरूकाे आफ्नै स्वतन्त्र किरात सेना थियाे ।
त्यस्ताका सन्तानहरू हामी अहिले केपी, माधव, बाबुराम, प्रचण्ड र देउवाकाे हरूवाचरूवा भएर बाँचेका छाैँ । वि.स. २०१५ सालकाे आम निर्वाचनमा विपीले काँग्रेसकाे तर्फबाट प्रजातन्त्रकाे सेनानी नारदमुनि थुलुङलाई टिकट नदिएर थुलुङलाई अपमान गर्याे । थुलुङ स्वतन्त्रबाट अओखलढुङ्गाबाट उठेका थिए । त्यहाँबाट पनि थुलुङलाई हराउन विपिले उर्जी जारी गरे । किनभने थुलुङकाे व्यक्तित्व विपिकाे भन्दा उचाे थियाे; ७ सालकाे क्रान्तिकाे हर्ताकर्ता भनेर आम जनताले थुलुङलाई सम्मान गर्थे ; प्रतिनिधिसभाकाे सदस्य थुलुङ भएकाे भए उनी प्रमकाे लागि दावी गर्न सक्थे; विपिले थुलुङलाई अह्राउखटाउ गर्न सम्दैन थिए ; थुलुङले कसैलाई चाकरी गर्दैन थिए । यही भएर थुलुङलाई विपिले पन्छ्याउन खाेज्थे ।
वि.स. २०४८ सालकाे आम निर्वाचनमा कृष्ण प्रसाद भट्टराईले काँग्रेसकाे लागि जीवन सुम्पेका अशाेकचन्द्र राईलाई टिकट नदिएर राईलाई अपमान गरे । पछि वि. स. २०५१ मध्यावधि चुनावमा राईले लडेर टिकट त लिए तर काँग्रेसकै अन्तरघातबाट हराइयाे । राईकाे स्वभाव पनि चाकरी गर्ने थिएन ।
अहिले काँग्रेस-कम्युनिष्टबाट आदिवासीले टिकट पाई हाले पनि देउवा, अओली, माधव र प्रचण्डकाे चाकरी गर्ने तथा उनीहरूले उठ् भन्दा उठ्ने र बस् भन्दा बस्ने दासहरूले मात्र पाउने हाे । उनीहरूकाे अनुहार चाहिँ "मूलवासीकाे" तर दिमाग चाहिँ अर्कैकाे ( पराधिन) ।
त्याे राजेन्द्र लिङ्देनकाे अनुहार मूलबासीकाे तर दिमाग चाहिँ "शंकराचार्यकाे" । यस्ता सन्तान बरू गर्भमै तुहाेस् ।
हामीलाई "हामी" पनि भएकाे सिंगाे नेपाल चाहिन्छ ।
No comments:
Post a Comment