राजनीतिक चालको नारी गोटी

 

हरेक नारी संसद, मुख्यमन्त्री र राष्ट्रपति बन्नु पर्दछ भनेर नारीअान्दोलनको सुरूवात गरेको होर न्यायप्रेमी नारीवादीहरूले ? होईन, तर न्यायको सिद्धान्त मुताबिक समतामुलक प्रतिनिधित्व को आधारमा राज्यका प्रमुख अंगहरू (व्यवस्थापिका, न्यायपालिका र कार्यपालिका)मा सहभाता भई सक्षमता, वर्णभेद, रंगभेद र लैङ्गिकताको आधारमा वा विविध स्थिति र अवस्थाको कारणले विभेदमा परेका लक्षित समुह समुदायहरूको धन, मान र प्राणको सुरक्षा निश्चित गर्नुकालागि हो । सबै सधैं त्यस्तो विशेष पद र शक्तिमा पुग्न नभई जो विशेष पदमा पुगेकी छिन उनले हरेक नारीहरू सम्पूर्ण रूपमा हरयुगमा उच्च सम्मानित र सुरक्षीत गराउनु सक्नु पर्दछ भन्नका खातिर हो । 

मा. क. विद्यादेवी भण्डारी र मा. क. अष्टलक्ष्मि शाक्यहरूलाई, कस्ले ? के प्रयोजनकालागि ? कहिले र किन ? त्यस्तो विशेष पदमा पुर्याईयो भन्ने घटनाको गहिरो अध्ययन गर्दा न्यायीक नारीवादी मुद्दाले भन्दा पनि उही पितृसत्तावादी राजनीतिककर्मीहरूको चालको रूपमा मात्र देख्न सकिन्छ । यस्ता क्रियाकलापलाई झट्ट नाङ्गो दृष्टिले हेर्दा समग्र नारी आन्दोलनको उपलब्धि जस्तो देखिन्छ तर यस्ता राजनैतिक हर्कतले नारीवादी आन्दोलन अझ कमजोर हुनसक्छ । तथापि यस्ता अवसरले पाएको पद र शक्तिलाई वास्तविक नारी न्यायकालागि लगाएर त्यस्ता राजनैतिक पितृसत्तावादी लाई चुनौनी दिन भने सकिन्छ । विशेष कारणले आएको अवसर बाट प्राप्त अवसरलाई वास्तवमै अवसरमा परिणत गर्न सक्नाले सामाजिक न्याय र सुरक्षाको वितरणमा ठुलो कल्याणकारी परिवर्तन ल्याउन सक्ने हुन्छ ।

विशेष अवसरले प्राप्त अवसर (पद र शक्ति) परेको एन वक्तमा पितृसत्तात्मक राजनीतिलाई अदालतको कठघरामा लान सक्नु पर्दछ र समाजमा हजारौं हजार वर्ष देखि अघोषित अमानवीय व्यवहार सहेको नारीहरूको धन, मान र प्राणको हत्याको प्रमाण पेसगरेर मन, वचन र कर्मले सर्वसत्तावादी पितृसत्तात्मक राजनीतिकलाई मृत्युदण्ड दिलाउन सक्नु पर्दछ । यो बधाई दिने अवसर नभई यस्तो अवसरले प्राप्त ब्याटिङमा मौकामा चौका हैन हेलिकप्टर सटले छक्का हान्ने चुनौती लिनसक्नु पर्दछ । शुभकामना नारीवादीहरूमा ! शुभकामना समाजवादी नारीवादमा !