फरक आकृतिको ढुङ्गोलाई देवता बनाएर पुजा गर्ने नेपाली समाजको संस्कृतिलाई गलत भन्न मिल्दैन तर त्यसैको आदतले शक्तिशाली पदमा रहेका निश्चित कर्मण्य वा अकर्मण्य व्यक्तिलाई देवत्वकरण गर्नु ले समाजको भविष्य अन्योलमा नपर्ला भन्न सकिन्न। 

राष्ट्रसेवक कुलमान घिसिङ होस वा वैज्ञानिक महावीर पुन, जनता र संविधान भन्दा माथिको सम्झने कार्यकारी प्रमुख खड्गप्रशाद अोली होस् वा मांसाहारी क्रान्तिका अगुवा पुष्पकमल दाहाल जोसुकै हुन् त्यस्ता पात्रलाई तिनको विचार र व्यवहारको आधारमा प्रसंसा र आलोचना गरिनु पर्दछ नकि देवत्वकरण। जहाँ विचार, आदर्श, सिद्धान्त र व्यवहार भूमिगत रहन्छ तब देवत्वकरणको नामको विधि, व्याख्या र प्रयोग, शक्तिमा रहन्छ।

देवत्वकरण हाँस्यास्पद हो। देवत्वकरण गर्ने संस्कारले समाजलाई कुन दिशा तिर डोर्‍याउदैछ भन्ने विषयले मन भित्रको पिडा देखाउनु सुनाउनु व्यर्थ हो लाग्छ।