मन्दिरमा उनी छैनन्

 अचेतनाको मुतको न्यानोमा कहिले सम्म सुत्ने भुवनहरू ! जब सम्म भुवनहरू अचेतनाको कालो रातमा अस्विकार्यताको ओछ्यानमा सुतिरहन्छन् तब सम्म न्याय, समानता र समतामुलक समाजमा समृद्धिको व्रह्ममुर्हत आउने छैन । आफुमा भईरहेको अन्याय, असमानता र असुरक्षा नदेख्ने त्यस्तो अचेतनाको अौंसीको रातमा कहिले सम्म रमाउने ! अचेतनाको मुतको न्यानो लाई चेतनाको सूर्यकिरणको न्यानोले साथै अचेतनाको अौंसीको रातलाई अब चेतनाको पूर्णीमाले हटाउन सकौं हरेक भुवनहरूले ।

मन्दिरमा उनी छैनन्

देवादीदेव महादेव हिजोआज 

दुवाई, कतार, साउदी, 

बहराइन र मलेसिया गएको छ । 

त्यसैले पशुपतिनाथको दरबारमा 

कसैले देख्न भेटन पाएका छैनन् । 

उ त्यहीँ श्रमको ब्यस्ततामा छ 

जो नेपालका भक्तजनहरूलाई 

रेमिट्यान्स रूपी आशिर्वाद 

पठाई रहेका छन् । 

तपाईंलाई थाहा छ छैन 

धेरै भयो पशुपतिनाथको दरबारमा

पशुपतिनाथ बस्न छाडेको ।

उनको प्राण र आत्मा त्यहाँ छैन

उनी त हाम्रो प्राणको रक्षार्थ 

वैदेशिक श्रमका खातिर 

अल्लाहको दरबारमा

जिजसको चर्चमा मजदुरी गर्दैछन् ।

महादेवलाई जहाँ खोज्न जानुहुन्छ

त्यहाँ त धातु र पत्थर मात्र छ ।

जमिनको उर्वरता माटोमा 

महादेव 

धान, गहुँ, मकै, 

कोदो फापर फलाउदैछन् ।

गोठमा दूध दुहुदैछन् 

हाम्रो पोषणका लागि ।

हामी तिनको मन्दिरमा गएर खोज्दैछौं

जबकि उनी हाम्रो प्राणका खातिर 

पोषण फलाउदैछन् दुहुदैछन् ।

उनी त हाम्रालागि हिलो, 

गोबर र माटोमा खेल्दैछन्

अल्लाह र जिजसको दरबारमा 

हाम्रालागि दास बनेर 

वैदेशिक श्रम मजदुरी गरिरहेका छन् ।

उनी हिजोआज पशुपतिनाथ मन्दिरमा छैनन् ।

उनी धेरै भयो त्यहाँ छैनन् ।

हामीलाई थाहा छ 

हाम्रो देवादिदेव महादेव 

त्यस स्थानमा छैनन् 

तर पनि हामी त्यही जान्छौं ।

किन जान्छौं, 

आफुले आफुलाई कहिले सोधेनौं ।